Ik voel geen dankbaarheid , ik voel me gezegend en geliefd

Ik was amper zestien , het liefst wilde ik oplossen in het niks. Mijn achternaam betekent al niks, afwezig en mijn leven was moeilijk. Ik was alleen, me zussen waren het huis uit. Mijn vader is een alcoholist en manipulator,, narcist, er zijn ook andere woorden maar dit is niet het moment. Me moeder had het zwaar. En daar was ik dan ,arm, mager, slecht gekleed, altijd blut. Ik had geen honger naar voedsel , wel naar Liefde. Ik wenste gezien en gehoord te worden en vooral iemand die al mijn Liefde voelde, ik overloop van Liefde , maar mijn Liefde bereikte niemand .Het toeval liet onze paden kruizen. Wat een vondst ! Ik heb je gevonden, 30 jaar geleden, zegt mijn man tegen mij, en Ik kan geen mooiere romantische verbintenis bedenken... . In mij heeft hij gevonden wat hij zocht. We hebben elkander gevonden . Twee zielen die elkaar herkende en nog elke dag herkennen. Hij ziet de zon schijnen in mijn haar , ziet de blauw grijze lucht in mijn ogen en voelt mijn Liefde. Ik zie in zijn ogen de zee, het zand van Arabië in zijn huidskleur, en in zijn haar de maan schijnen. Ik hoor in zijn lach het kind lachen en het kind in mij beantwoordt dat. Het leven is een spel, pisula. Kom samen met mij spelen....En dat deden we : kijk ik leer je fotograferen. Hij liet me door zijn telelens kijken.. Hij nam me mee uit eten en liet me dingen proefden wat ik niet kende, voorzichtig vroeg ik hoe eet je mosselen. Gerardo deed het me voor. Ik sprak Engels of Nederlands ,,Gerardo sprak terug in Italiaans. Ons lichaamstaal en ziel spreken en begrepen elkander. Nu , na al die jaren , sta je altijd aan mijn zijde , je bent ervoor me. Soms hebben we fikse ruzie, we schelden en we schreeuwen , maar als wij beide bedenken dat we nooit meer ons paden laten kruizen, is dat een ondragelijke gedachte...........