Superhelden

Ik las een mooie stukje over het innerlijke kind en hoe deze ons in leeft. Vaak zien we een kind dat huilt , kind met verdriet. Er wordt dan verteld dat je dit kind ruimte kan geven en kan healen, het zien en voelen van je eigen innerlijke kind. Dat is niet een makkelijke doel, en hoe vaak wordt er best wel makkelijk over gedaan en gezegd? Daarom wens ik ik hierover iets aan te vullen, en natuurlijk graag jullie mening hierover te horen? Ik schrijf niet omdat ik denk dat ik het allemaal beter weet, nee ik ben nieuwsgierig naar hoe jullie dit zien..

Ik vind dat we ons niet mogen blindstaren op de gevoelens van verdriet. Er kunnen en mogen ook oneindige variatie van dit innerlijke kind zijn . Soms is ze ook een puber en geen kleinkind. Ze huilt niet altijd, soms is ze boos, of jaloers , of kwaad, of eenzaam ......Ze kan zo woedend zijn dat ze haar vuisten gebald houdt. Er kan ook een gelukkig kind zijn, rustig en geliefd maar ook peinzend omdat zij zich anders voelt dan de andere. Wat ik bedoel is dat er verschillende gevoelens gekoppeld aan de trauma's zijn. Het is ook niet altijd mogelijk om de lessen eruit te halen , soms weet je niet wat er gebeurd is en ook het waarom niet! Je tast in het duister en is het altijd goed om je te focussen op het herbeleven , ruimte geven , opzoeken van waarom deze trauma's en welke trauma's? Je krijgt geen antwoorden, je voelt je wel uitgeput.

Je stopt heel veel tijd en energie in je verleden te onderzoeken en na te lopen , maar verlies je dan niet de mooie momenten die zich in het Nu bevinden? Ga je anders je eigen niet te vast te pinnen op je verleden en heb je dan niet de kans om er verstrikt in te raken?

Is het doel van het leven niet in het Nu te leven ?

En ons levensvonk voedend te houden. Wat is ons levensvonk,? Dat is het vuurtje dat in ons zit, dat ons elke dag weer laat opstaan. Soms is dit een vuur dat woedt door Liefde , door onze Passies, door onze Dromen.