KinderAchtig

gira gira tondo : is het italiaanse variant van jan huygen in de ton

Hallo lieve lezers , het was een tijdje stil , dat komt omdat ik nogal in een groei -rollercoast proces zit. Tja wie niet , herkenbaar denk ik, voor velen van ons.

Vanochtend speelt een woord in mijn hoofd. Paar maanden terug ontving ik de boodschap dat mijn gedrag kinderachtig was. Deze woord trof me , in mijn binnenste. Ik vroeg me af wat voor een gedrag dan eigenlijk van we verwacht word. De gedachten erna waren: ik ben volwassen. Ik neem mijn eigen verantwoordelijk voor mijn keuzes, ik zorg samen met mijn partner voor het welzijn van ons gezin. Waarom mogen wij als volwassen niet kinderachtig wezen?

Vorige week was ik bij het afscheid van een dierbare broer dia altijd met zijn woord keuze een helder inzicht aan ieder van zijn vrienden kan /kon geven. En vanochtend, toen ik hierover nadacht ; dacht ik eigenaardig woord : KINDERACHTIG. Is ,soms , de betekenis die we hier aan geven niet fout en lezen we deze ook niet fout? Is het niet Kind Achtig! Dus hoe we als kind in onze jeugd ons hoorde te gedragen en voor elke familie is dat anders. Wanneer er pijnlijke trauma's onderliggen kan zo een eenvoudig woord ons terugbrengen naar deze momenten. Ik geloof niet dat we daadwerkelijk ons kunnen healen, dat wat gebroken is , blijft gebroken, we lijmen of plakken of invullen dat met wat wij denken dat goed is, en heel vaak is het een zoektocht , met veel vallen en weer opstaan. We proberen andere reacties op het oude Zeer te manifesteren......Een lieve vriendin van ons heeft iets gelijks meegemaakt en haar reactie was niet echt voorspelbaar, het meest voor haarzelf en ook haar omgeving. Ik geef nu het woord aan haar:

Ik stond ineens oog in oog met de man die zich dan wel volgens mijn dna mijn vader mocht noemen, maar alles behalve een vader voor mij was. Hij was de persoon die door zijn daden en woorden mijn leven bepaald had. Een leven waarin ik niet van mezelf mocht en kon houden. Ook hij had een bepaalde verwachting over hoe ik op deze ontmoeting had te reageren als "volwassen vrouw" en noemde mijn gedrag kinderachtig. Maar was ik wel zo kinderachtig? Ik voelde pure haat, woede en agressie op dat moment. Het razende kind in mezelf wilde de grijns van zijn gezicht slaan. Mijn rationale persoon koos ervoor hem te negeren en weg te lopen. Dit was dus alles behalve kinderachtig, en toch was het kind in mij geraakt... Alle woede, verdriet, angst en teleurstelling van bijna 40 jaar opkroppen van deze gevoelens kwamen omhoog. Voor het eerst in 3 jaar tijd belandde ik in een heftige paniekaanval. Mijn "gezonde volwassene" wist niet wat hij voor het "razende kind" in mezelf kon betekenen. Was dit dan nu kinderachtig? Ik vind nog steeds van niet. Zoals Antonella al zegt, betekend het niet meer kindachtig? We belandden weer terug in onze trauma's. Ons innerlijke kind schreeuwt om aandacht. Aandacht die het vaak heeft moeten missen. Op zulke momenten is het nodig dat wij ons eigen innerlijke kind aanhoren en datgene geven wat het nodig had. In mijn geval vooral tijd en aandacht eraan geven door er met vrienden en lotgenoten over te praten. Het razende kind kreeg ruimte om er te zijn, dit alleen was voor mij voldoende om het kind in mij gerust te stellen. Het feit dat mijn reactie kinderachtig werd genoemd, zegt naar mijn mening meer over de persoon die het zei dan over mij. Ik heb altijd mijn redenen voor mijn gedrag en je mag het met deze redenen niet eens zijn, maar iemand kinderachtig noemen is kleinerend en invaliderend. Je erkent hierbij niet dat een andere persoon vanuit zijn ervaringen, overtuigingen en ook trauma's op een bepaalde manier reageert. Je kunt de reactie onterecht vinden, maar neem niet aan dat je weet waarom de ander dit doet. Een makkelijk ezelsbruggetje dat ik daarbij zelf gebruik : NIVEA - Niet Invullen Voor Een Ander. Vraag erna waarom iemand kiest voor bepaald gedrag, hoe onlogisch dan ook voor jou, dit zal zijn redenen hebben. En pas als het kinddeel in je erkend wordt wanneer dit actief is, kun je ook een constructief gesprek gaan voeren met elkaar.

Er wordt de laatste tijd heel veel geschreven en gepraat over in het positieve leven . Over dat Liefde onze leidraad inhet leven hoort te zijn. Ik sluit me hieraan , zekers , alleen horen we niet te vergeten of uit te sluiten dat bij Liefde ook andere gevoelens horen: angst en pijn , verdriet en zelfs woede die om kan slaan in haat. Dit zijn momentopnames, soms kunnen deze gevoelens lang aanhouden , ik vind dat er juist hiervoor ruimte hoort te zijn.

Deze blog is een veilige ruimte voor ons allemaal , hier mogen gevoelens bespreekbaar gemaakt worden. En ik nodig jullie uit om deel te nemen, dat kan ook in de anonieme vorm. Jullie woorden zullen gehoord worden en samen van binnenuit mogen we en kunnen we daadwerkelijk deze samenleving veranderen. Zoals een steen die in een rivier wordt geworpen , zal zijn energie kringen heel ver reizen en aan de andere kant van zeeën en oceanen gevoeld worden.