Thuis

Zij kwam thuis en vond een lege stoel tussen de warboel.

Netjes legde ze haar werkuniform erop.

Ze wenste meer diepgang .

Ze dacht dat is een van mijn vermommingen.

Wij vrouwen zijn geen levende koninginnen.

Ze trok haastig alles uit.

Keek aandachtig naar haar naakte bleke huid.

Ze haalde diep adem.

In gedachten trok ze haar vel los , en ook haar rem.

Toen kwamen haar spieren, aders organen, bleef over alleen haar geraamte.

Diepgang, geen Lichaam, niet Vrouw ,moeder ,zus of vriendin in de tastbare gedaante.

Diepgang is het niks, geen gedachte, geen gevoelens.

Leegt, droogte, geen bestaan en geen Tijd.

Dit omarmen in dankbaarheid dan groeit weer de Verbondenheid.